آدم نباید "دل" بدهد

آدم نباید "دل" بدهد ، اگر داد نباید "دو دل" شود نباید "دل دل" کند.

یا باید برود یا بماند و اگر ماند :دلتنگی" و دوری و بی توجهی را هم به سرپرستی بگیرد. اینها همه کودکان یتیمی هستند که هیچ کس آنها را نمی پذیرد به جز عاشق ها...

باید "دل شکستن" را تحمل کند....

نباید نامید یا "بد دل" شود

اما همه ی اینها وقتی ارزش جنگیدن و تحمل کردن را دارد که "دل" به "دلدار" برسد.

اصلا "دلدار" اسمش رویش است .

کسی "دل" را نگه می دارد...

از "دل" مراقبت و نگه داری می کند.

دقیقا مثل باغ دار !!!!!

باغ دار هم ابتدا چند نهال ضعیف یا دانه را می گیرد و بزرگ می کند.

"دلدار" هم باید همینطور باشد . "دلدار" باید "دل" را بگیرد و چیزی رویش بذارد و پس بدهد به "دلداده" ......

باید از "دلی" که "دلداده" داده مراقبت کند و هوایش را داشته باشد .....

اگر قرار بود این کار را نکند نمی گفتند "دلدار" می گفتند "دلگیر" !!

یعنی کسی که فقط "دل" را می گیرد و هیچ کاری برای حفظش نمی کند....

مانند کسی که شاخه گلی را می گیرد و می گذارد درون آب و دیگر کاری با آن ندارد تا خشک شود....درست برعکس باغدار....

دلگیرِ هم نباشیم